ReMap International Architectural Symposium & Workshops

Τα κακά κορίτσια δε πάνε στον παράδεισο. Αντίθετα, συναντιούνται στην Αθήνα και στήνουν μία ξεχωριστή έκθεση!

Η έκθεση “Bad Girls Don’t Go To Heaven” παρουσιάζει μία ομάδα από διεθνείς καλλιτέχνιδες, που ζουν και εργάζονται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, έχουν διαφορετικές καταβολές και βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια της καριέρας τους. Το έργο τους ποικίλλει σε περιεχόμενο, υλικοτεχνική και ύφος. Μοιράζονται ωστόσο παρόμοια προσέγγιση όσον αφορά την ενασχόληση τους με την αντικειμενική εικόνα. Το αυτοαναφορικό στοιχείο κυριαρχεί στα έργα τους, καθώς αυτά διαπραγματεύονται κατά κύριο λόγο το γυναικείο σώμα και την ψυχή. Κάποτε η Louise Bourgeois ανέφερε σε μία συνέντευξη της: «Η τέχνη δεν αφορά την τέχνη. Αφορά τη ζωή και αυτό τα λέει όλα». Το συναίσθημα αυτό είναι διάχυτο στα έργα της έκθεσης. Θα μπορούσε να τα δει κανείς σαν μία αφήγηση – την περιγραφή προσωπικών, συχνά άσεμνων στιγμιότυπων της ζωής. Η στιγμιαία αμηχανία αποτυπώνεται με οξυδέρκεια στο έργο της Natasha Law. Αυτό όμως που πάνω απ’ όλα συνδέει τα έργα της έκθεσης είναι η κοινή στάση ζωής και το αδιαπραγμάτευτο ελεύθερο πνεύμα, η ανατρεπτική διάθεση που δε αναγνωρίζει κανόνες και συμβάσεις. Μία φωνή αντιμάχεται την κατάπνιξη της παιδικής αθωότητας στην τρέχουσα σειρά έργων της Sarah Ettlinger. Οι εντάσεις και τα αδιέξοδα των ανθρωπίνων σχέσεων αποτελούν βασικό στοιχείο των σχεδίων της Rachel Goodyear και των πινάκων της Μάρθας Ζμπούνου.
Τελικά πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να εκφράζεται; «Η τέχνη αποτελεί εγγύηση ψυχικής υγείας» υπογράφει η Bourgeois στο “Precious Liquids” (1991). Πράγματι μία διάθεση αυτοπαρατηρησίας στον παρελθόντα και τον παρόντα χρόνο είναι έκδηλη στο έργο της, καθώς επίσης και στα έργα των Jessica Speckhard και Joanna Imrie. Αντίστοιχα, η Helen Frik εξερευνά τα κρυφά μυστήρια της ζωής με χιούμορ που είναι πανταχού παρόν. Οι δημιουργίες της Δήμητρας Ραζέλου δίνουν μία σύγχρονη διάσταση σε παραδοσιακές, σχεδόν χαμένες χειροτεχνίες που συνδέονται με τη γυναίκα, ενώ η Αλεξάνδρα Κολλάρου σχολιάζει την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας ειλικρίνεια που συχνά φέρνει τον θεατή σε δύσκολη θέση. Θα ήταν ωστόσο κοινότοπο να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις καλλιτέχνιδες ως φεμινίστριες, παρά την αυτονόητη τοποθέτηση τους όσον αφορά τη θέση της γυναίκας. Αυτό που κάνουν είναι να εκθέτουν ανείπωτα ζητήματα, κεκρυμμένα συναισθήματα, φαντασιώσεις ακόμη, αυτά που συνήθως είναι αθέατα και ίσως εξάπτουν τη γυναικεία περιέργεια. Και αν στο τέλος μπορεί κανείς να διαγνώσει ένα αδιόρατο μειδίαμα που εκπέμπει η γυναικεία ματιά είναι το απείθαρχο αλλά αισιόδοξο χιούμορ τους.

Bad Girls Don’t Go To Heaven? Quite the opposite they are meeting in Athens, Greece to create an exciting exhibition.

The show “Bad Girls Don’t Go To Heaven” features a group of international female artists, currently living and working in a number of cities around the world. These artists come from different backgrounds and happen to be at various stages of their career. Their art varies in content, media and style. However, they share a similar approach in their involvement with the subjective picture. There is an element of self portrayal as their work invariably deals with the female body and psyche. Louise Bourgeois once said in an interview - “Art is not about art. Art is about life and that sums it up”. This feeling is quite apparent in the works of this show. One might view them as narrative – describing intimate, sometimes indecent moments. The embarrassing split-second is particularly poignant in Natasha Law’s work. But what these artists share most of all is a like-minded attitude and a free-spirited gutsy voice that negates rules and conventions. A voice cries out against the suppression of childhood innocence in Sarah Ettlinger’s current series. The tensions and strains of human relationships is an integral component of Rachel Goodyear’s drawings and Martha Zmpounou’s paintings. So, how important is it to express oneself? “ART IS THE GUARANTEE OF SANITY” inscribes Bourgeois in “Precious Liquids”, 1991. A self exploration of both past and present is evident in her oeuvre, as it is in the works by Jessica Speckhard and Joanna Imrie. Similarly. Helen Frik explores the hidden mysteries of life with an omnipresent humor. Demeter Razelou offers a new take on traditional, almost lost crafts associated with women, while Alexandra Kollaros visual commentaries employ a candidness that often puts one on the spot. But it would be trite to categorize these artists as feminist, despite their obvious support for women’s cause. They illustrate issues, emotions, fantasies that lie beneath the surface and intrigue female curiosity. Perhaps one can discern a smile radiating from this exhibition with reference to a defiant yet hopeful humor.