ReMap International Architectural Symposium & Workshops

No wish is important if the fountainhead wishes.

Ο καλλιτέχνης ως πηγή και ο χώρος όπου πραγματοποιούνται οι ευχές.

Κέρματα σε σιντριβάνια και λιμνούλες, σε τάφρους και σε πηγές, σε ιερές στέρνες. Έχω ρίξει κι εγώ. Όταν άνοιξε η πόρτα του περίκλειστου οικοπέδου ένιωσα ξανά την οικεία αμηχανία που προκαλεί το «αστικό κενό», όπως λέγεται. Όμως το μέρος έχει μείνει καιρό απάτητο και ανέγγιχτο. Δέντρα «Βρωμούσες» αναπτύσσονται ελεύθερα, τα δύο αμάξια κι ο κινητήρας έκθετος στο χώμα αποσυντίθενται, μια οικογένεια από γάτες έχει εδώ το καταφύγιο της. Έτσι, κάτω από το μεσημεριανό ήλιο, σχεδόν με αφέλεια, αιφνιδιάστηκα από μια αντήχηση της ανάμνησης της ζούγκλας, της ζωής όπως μπορεί να αναπτυχθεί πέρα από την ανθρώπινη παρέμβαση, και ακόμα, από την εικόνα των σκεπασμένων από τη βλάστηση αρχαίων πόλεων, από τις εικόνες των ταινιών και των κόμικς όταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια του εξερευνητή απλώνεται μια κρυμμένη κοιλάδα όπου ο χρόνος σταμάτησε.

Και τελικά, αποφάσισα αυτή τη φορά να μη ρίξω νόμισμα στο πηγάδι, να αποσύρω ένα «εγώ» και χαίρομαι στην ιδέα ότι ο χώρος θα μείνει για λίγο ακόμη έτσι όπως τον βρήκα. Έως ότου βέβαια έρθει κάποιος με μια σπουδαία ευχή να την πραγματοποιήσει εδώ, σ’ αυτό το κενό. Παραμένω στα πρόθυρα και σαν ένας περαστικός, στήνω μια σήμανση για τα οικόπεδα, καθώς και για τις ευχές-παγίδα: αν οι ευχές βγαίνουν απ το στομάχι και όχι απ’ το κεφάλι, τι μπορεί κανείς να χάσει, τι μπορεί να κερδίσει και τι θα ευχηθεί για ένα μέρος που θα συνεχίζει να ζει πολύ μετά από αυτόν;

“Why don’t you tell me what you think of me, Mr. Roark?”
“But I don’t think of you.”
Ayn Rand, The Fountainhead, 1943

Το project FOUNTAINHEAD ή BUCKETHEAD της Σοφίας Σιμάκη, θα παρουσιαστεί υπό την αιγίδα της Loraini Alimantiri Gazonrouge

No wish is important if the fountainhead wishes.

The artist as a fountain-head and the space where wishes come true.

Coins thrown into fountains, ponds, ditches and springs, in sacred basins. I’ve thrown some too. At the time when the door of the closed building plot opened, once again I felt this familiar awkwardness caused by the “Urban – vacuum”, as termed. But it’s been a long time since someone has stepped in that place. Trees are freely growing, two cars and a car engine abandoned on the ground rotting; a cat-family has found shelter here.
And so, under the midday sun, almost fondly, I was caught by an echo of the jungle recollection, the idea of life as it grows beyond man’s intervention, and even further, the picture of ancient cities covered with vegetation, the movie scenes when the surprised explorer’s gaze meets an unfolding hidden valley, where time has stopped.

Through this work I empty the well from all coins. I withdraw an “ego” and leave this place remain as it was found, at list for some time, until someone with an important wish comes in order to bring it into effect here, in this vacuum. I stay at the door and as a passer-by I build a sign for building plots, for trap-wishes as well: if wishes come out of the belly instead out of the head, what is gained, what is lost and what is to be wished for a place that will keep on living a long time after?

“Why don’t you tell me what you think of me, Mr. Roark?”
“But I don’t think of you.”
Ayn Rand,”The Fountainhead”, 1943

Sofia Simaki’s FOUNTAINHEAD or BUCKETHEAD will be presented under the auspice of Loraini Alimantiri Gazonrouge